Dinsdag 21 oktober vond de Nederlandse première van de film Springsteen: Deliver Me From Nowhere plaats in het Eye Museum in Amsterdam. 75 Be True-leden waren ingeloot om de voorstelling bij te wonen (ongeveer een week na de eerdere aankondiging van de verloting van 50 plekken voor Be True-leden mailde Disney ons dat er nog 25 mensen bij konden).


Bij binnenkomst kreeg iedereen die op de gastenlijst stond een polsbandje bij wijze van toegangsbewijs. Bij de première waren bekende Nederlanders als Kluun, Leon Verdonschot, Art Rooijakkers en Tim Akkerman aanwezig. Ook OOR-uitgever Koen Poolman en popjournalist Tom Engelshoven waren van de partij. De avond begon met een borrel met hapjes en drankjes. Er hingen veel filmposters en zelfs aan Springsteen-bierviltjes had organisator gedacht. In de filmzaal stond bij iedere stoel een fles water en een zak popcorn.

John Paulus heeft net zijn prijs in ontvangst genomen van dj Frank van der.

De film werd kort ingeleid door radio-DJ Frank van der Lende van Veronica. Hij liet het publiek ook weten dat er voor twee bezoekers een leuke prijs klaar lag, namelijk het boek Springsteen in OOR. Degenen die een envelop aantroffen onder hun stoel waren de gelukkige winnaars. Een van hen van was Be True-lid John Paulus, die pas op het laatste moment nog was ingeloot vanwege een annulering van een andere fan.

Alles was dus perfect georganiseerd door distributeur Disney, zij het dat het wat merkwaardig was dat ze de redactie van Be True in de aanloop van het event verzocht hadden niet over een biopic te praten – terwijl zowat alle kranten uiteraard dit woord gebruiken – en het woord première mocht eigenlijk ook niet: het was een speciale voorvertoning (om geen verwachtingen te wekken over special guests?). Soit.


Uiteindelijk ging het natuurlijk allemaal om de film zelf, en die stelde zeker niet teleur. Als fans die Bruce heel goed kennen qua fysiek, uitstraling, praat- en zangstem en houding, ben je je dan wel de hele tijd bewust dat je naar een acteur zit te kijken; de worsteling die Springsteen na de River-tour en in aanloop naar de release van Nebraska doormaakte, komt zeker goed tot uitdrukking. Zijn angst om zichzelf te verliezen komt ook aardig over en zijn zoektocht om authentiek te blijven is eveneens goed gebracht. Vooral door de gesprekken die Bruce heeft met Jon Landau. En de gesprekken die Landau moet voeren met producer Jimmy Iovine, studiotechnicus Chuck Plotkin en medewerkers van de platenmaatschappij, die Springsteen allemaal voor gek verklaren dat hij de toen al bestaande rockversie van ‘Born in the USA’ en enkele andere nummers die hij gereed had niet tot album te bombarderen. Al deze mensen verwachtten zijn grote doorbraak, waar Bruce met Born to Run en The River al een voorproefje van had gehad en die hij zelf nog even wilde uitstellen. Want eerst moest hij nog afrekenen met demonen uit zijn jeugd en zijn eerste zich steeds verder ontwikkelende depressie.

Gedramatiseerd

De Hollywood-achtige romance die Bruce in de film met zijn vriendin Faye doormaakt, is misschien het minst geloofwaardige element in de biopic. Bruce heeft nooit een vriendin gehad die Faye heette, die met haar kind bij haar ouders inwoont (de vader keek niet meer naar zijn dochtertje om). Hij datete in de tijd van de River-tour nog met actrice Joyce Hyser in ieder geval. Springsteens vader en Bruce als kind zijn daarentegen wel goed gecast. Stephen Graham zet Douglas Springsteen zeer goed neer en vertoont ook een fysieke gelijkenis met Springsteens vader. De angst die hij de jonge Bruce inboezemt is misschien wat overgedramatiseerd, maar niettemin indrukwekkend en beklemmend. Ook acteur Jeremy Strong die Jon Landau speelt, is goed gecast. Landau heeft in de film af en toe wel de neiging iets te veel uit te leggen (aan de kijker of zijn vrouw die in de film nauwelijks tekst heeft), maar de diepe vriendschapsband tussen hem en Bruce komt mooi naar voren.

Roadie en personal assistant Mike Batlan die bij de opnames van Nebraska in de slaapkamer aanwezig was, zorgt af en toe voor een komische noot. Of Batlan in het echt ook zo grappig uit de hoek komt, is ons niet bekend. Wel is bekend dat hij een slanke man is, terwijl de personage in de film (vertolkt door acteur Paul Walter Hauser) een gezette en wat sullig figuur is. Batlan brak enkele jaren na de Born in the USA-tour met Springsteen. Springsteen verweet hem onder meer het laten afdrijven van een kano bij een boottochtje. Batlan wordt ook gezien als degene die verantwoordelijk is voor het lekken van demo’s en studiomateriaal dat op de bootlegserie The Lost Masters is verschenen.


Acteur Jeremy Allen White zette een knappe zang- en podiumprestatie neer, al hoort iedere fan liever de echte Bruce. De E Street Bandleden zijn te herkennen als zodanig maar komen niet in de buurt van lookalikes. Ze spelen ook geen enkele rol in de film. Wat niet klopt in de tijdlijn is Springsteens vader die aan het eind van de film na een concert in de kleedkamer zijn zoon bedankt voor al het goede dat hij voor hem en zijn vrouw heeft gedaan: “But I was not always very good for you.” Deze uitspraak deed Douglas Springsteen pas in 1990, een paar maanden voor de geboorte van Springsteens en Patti’s eerste zoon Evan.

Een opvallende misser is de sprong in de tijd, “10 months later”. Nebraska werd geperst en iedereen is blij met het resultaat. Vervolgens zien we Jeremy Allen White na een Born in the USA-show die ontmoeting met zijn ouders hebben. Nebraska kwam eind september 1982 uit. Vervolgens werd er nog twee jaar gewerkt aan Born in the USA en ging de tour van start in juni 1984. De ontmoeting van Bruce met zijn ouders vond plaats in de LA Sports Arena in oktober 1984. De tijdsprong van 10 maanden was in feite ruim 2 jaar.

Een andere fout in de tijdlijn is de opname van ‘My Father’s House’ in de slaapkamer in Colts Neck. Dat nummer nam Bruce weliswaar niet tegelijk op met de andere nummers die op het album verschenen, maar hij deed dat pas enkele weken nadat hij de cassette bij Jon Landau had laten bezorgen. In de film gaat Jeremy Allen White ‘My Father’s House’ pas maanden later opnemen nadat de studiosessies niet het gewenste resultaat hadden en Bruce al besloten had om de cassette uit te brengen. In werkelijkheid stamt de uitgebrachte opname van eind mei 1982.

De film eindigt wat abrupt met Bruce die tijdens een de autorit naar LA, met zijn vriend Matt als chauffeur, een paniekaanval krijgt bij een tussenstop op een kermis. Daar ziet hij een vader en zoon, die hem herinneren aan zijn eigen vader en zichzelf als kind. Uiteindelijk regelt Landau een psychiater voor hem en zien we Bruce 10 maanden later weer een concertpodium beklimmen.

Goodie bag

Bij het verlaten van de zaal konden alle bezoekers een zwarte linnen tas met Nebraska-opdruk meenemen, met daarin enkele postkaarten van de film en de recentste versies van muziekblad OOR. OOR bevat een verslag van de Born to Run-conferentie van september door Constant Meijers, een recensie van de Nebraska-box en nog een column van Nico Dijkshoorn over Springsteen.

Be True werd direct na afloop van de vertoning door nu.nl geïnterviewd over de film. Jos Westenberg zat vrijdagavond 24 oktober in het radioprogramma Cappelle Calling van Peter van Cappelle op Slotstad RTV om over de film en de Nebraska-box te praten.

Be True 25 jaar

Be True bestond 13 september 25 jaar. Ter gelegenheid daarvan kregen we een aantal weken geleden een mooie bos bloemen opgestuurd door enkele fans. En ook op de avond van de filmpremière werden we verrast met een mooie fotocollage gemaakt door weer een ander groepje fans (en bijdragers aan onze boeken en website). Tijdens release parties en previews is er altijd wel iemand die we helemaal niet kennen, die ons bedankt voor ons werk en dat waarderen zeer (het kost heel veel tijd, maar we doen het graag!). Er zijn inmiddels 3525 geregistreerde Be True-lezers (nieuwsbriefabonnees, meld je ook aan!).

Het lijkt ons leuk om onze verjaardag nog een keer op een of andere manier te vieren. Daar beraden we ons nog op.


Andere recensies