‘Trapped’ in Frankfurt

‘Trapped’ was al in Lille in de soundcheck gerepeteerd, maar het duurde tot Frankfurt voordat Bruce het van stal haalde. Het stond niet op de vooraf geplande setlist.

Bij ‘The Promised Land’, dat daarna volgde, ruilde Springsteen zijn eigen mondharmonica met een kind voor een miniatuuruitvoering van het instrument.

Zendingsdrang

Buiten ‘Trapped’ waren er in Frankfurt geen verdere verrassingen. Springsteens krachtige boodschap met deze Land of Hope and Dreams-tour – samen opstaan tegen het corrupte beleid van de regering onder president Trump – kwam niettemin duidelijk over. De Duitse krant Frankfurter Allgemeine schrijft: “‘Atlantic City’, dat eigenlijk gaat over het wat vervallen gokparadijs in Springsteens thuisstaat New Jersey, krijgt een nieuwe dimensie. De tekstregel ‘Maybe everything that dies someday comes back’ verwijst ineens niet meer alleen naar de stad in kwestie, maar ook naar de trans-Atlantische relatie, die, zoals we weten, niet meer zo goed is als voorheen.

“Springsteen zegt vanavond dat hij altijd heeft geprobeerd een goede ambassadeur voor Amerika te zijn. Zijn zendingsdrang is zo rotsvast dat je bijna zou denken: hier staat een van de laatste grote transatlantische muzikanten zijn hart uit te storten. Wie anders dan hijzelf kan de zaken ten goede keren? Mensen die Springsteen niet zo waarderen – of zijn emoties met betrekking tot Amerika, romantische liefde en auto’s – vinden dit misschien wat overdreven, maar laat hen weten: als zij ook bij dit concert waren geweest, had de magie vrijwel zeker ook op hen gewerkt.”

Paul: “Het bleef nog lang nagalmen”

Paul Meerman was in Frankfurt en mailde: “Frankfurt was warm. Elektrisch geladen. Woensdag was de warmste dag, ruim 30 graden. Gelukkig verdween de zon af en toe achter de wolken waardoor het nog wel te doen was. De, overigens prima uitvoerende, organisatie sloeg de plank wel behoorlijk mis met het drinkbeleid. Slechts een halve liter drinken was toegestaan om mee naar binnen te nemen in het Front of Stage-vak.

“De hitte van de dag ging mee de avond in. Frankfurt koelde niet meer af. Vanaf seconde 1 wist de band volle energie te geven die het publiek in het 100 jaar oude  Deutsche Bank Park-stadion gretig overnam. ‘No Surrender’, de opener, knetterde aan alle kanten, de vonken sloegen er van af. De energie van de band kwam terug vanaf de tribunes. Bruce en zijn manschappen zaten, na Berlijn en Praag, in een flow. Die ging moeiteloos verder. Steeds vaker hoor je, dit kan weleens de laatste tour zijn. Maar als ze spelen als in Frankfurt is er geen enkele reden om te stoppen. Of het moet om gezondheidsredenen zijn.

“The Boss oogt bij tijd en wijle fragiel, beweegt zich soms “houteriger” over zijn werkdomein, maar staat er gewoon. Zijn boodschap is helder en komt binnen. Keer op keer. In welk land hij deze ook verkondigt. Overal klaterend applaus en gejoel. Zijn setlist zit goed opgebouwd in elkaar en past perfect bij het thema. Prima. En muzikaal? Ja af en toe een foutje: soms een ruis, soms een zware dreun, maar deze band is gewoon super. Rasmuzikanten. Ze poetsen alles weg. Met plezier. Want dat hebben ze. On stage is het hard werken, maar ook dollen. Big smiles all over the place.

“Smiles ook om ons heen waar zich een heuse Nederlandse enclave had gevestigd. Raamsdonksveer, Amersfoort, Alphen (Noord-Brabant), Katwijk en omstreken, het noorden van Nederland. Kunstenaars, zorgverleners, gepensioneerden. Mooie mix. Er is gelachen, er is gedanst, er is meegezongen. Iedereen was het erover eens: wat een topshow. We kregen prachtige uitvoeringen van ‘My Love Will Not Let You Down’, ‘Atlantic City’, ‘Trapped”, en het sublieme blok ‘Youngstown’, ‘Murder Incorporated’, ‘Long Walk Home’. Prachtig. Genieten was het ook dat Bruce Curtis King de koeienbel langer door liet spelen tijdens ‘Twist and Shout’. Het bleef nog lang nagalmen in het oververhitte Frankfurt. Op naar de volgende.”

Springsteen en de E Street Band vliegen nu naar Spanje voor twee concerten in San Sebastian.