‘Clampdown’ terug in de set in Chicago

De Chicago Tribune publiceerde een mooie, lange recensie over het concert: “Bruce Springsteen en de E Street Band namen geen blad voor de mond en gaven een energieke en onverschrokken drie uur durende show die commentaar leverde op de Amerikaanse hoop, dromen en principes in aanloop naar de 250ste verjaardag van het land. Springsteen, die er niet voor terugdeinst om een ​​standpunt in te nemen, heeft nog nooit zo’n openlijk politieke show gegeven. Of, wat hem betreft, zo urgent qua doel en betekenis. En de zanger-gitarist heeft nog nooit eerder een setlist samengesteld die zo actueel is als voor zijn “Land of Hope and Dreams”-tour.

“Springsteen, wereldwijd meer erkend als vertegenwoordiger van de Amerikaanse identiteit dan welke muzikant van de afgelopen halve eeuw dan ook, dook diep in zijn repertoire op zoek naar nummers die rechtstreeks betrekking hadden op de Verenigde Staten – de mensen, de geschiedenis, de idealen, de successen, de mislukkingen, de verlangens, de verliezen, de vrijheden, de helden en de schurken. Hier stond een legende die een van zijn idolen, Woody Guthrie, navolgde, vastbesloten om een ​​gepolariseerd moment recht in de ogen te kijken door fel uit te halen naar wat er was gebeurd in een land waarvan hij zei dat hij nauwelijks kon geloven dat het nog steeds Amerika was.

“Hij opende de show niet met een lied, maar met een vurige patriottische toespraak waarin hij zijn gevoelens uitte over de regering die hij ‘roekeloos, radicaal, incompetent en racistisch’ noemde. Hij sprak ook over het behoud van de democratie en bepleitte ethiek boven corruptie, waarheid boven leugens en eenheid boven verdeeldheid. De in New Jersey geboren artiest gebruikte het einde van zijn toespraak om over te gaan op een vurige cover van ‘War’ van The Temptations. Het nummer, met zijn call-and-response-structuur, klonk zo onheilspellend als een openingsnummer maar kan zijn en gaf alvast een voorproefje van de thema’s en strijd die in de show zouden volgen.”

“Strak gekleed in een zwart vest, wit overhemd, donkere stropdas en spijkerbroek, communiceerde de slanke, 76-jarige Springsteen boekdelen met zijn lichaamstaal — zijn uitgestrekte handen, gestrekte vingers en half dichtgeknepen ogen. Leeftijd, samen met decennia van veeleisende fysieke inspanning op het podium, had zijn eens zo atletische bewegingen gereduceerd tot een stijve tred. Passend genoeg deed dit hem meer lijken op de arbeidersfiguren die zijn liedjes bevolken.

“De overvloed aan texturen, kleuren en ritmes die werden geleverd door de E Street Band (en met name de buitengewone drummer Max Weinberg), een vierkoppige blazerssectie, een vierkoppig koor, een extra percussionist en Morello, compenseerden ruimschoots voor een eventueel achtergebleven jeugdige uitstraling. Springsteens heldere, gepassioneerde zang en indringende gitaarspel deden hetzelfde voor arrangementen waarin het tempo een tandje of twee werd teruggeschroefd om aan te sluiten bij zijn zeventigjarige stembereik en longcapaciteit. Bovendien zorgden Springsteens onwrikbare overtuiging, de chemie binnen de groep en de manier waarop veel oudere nummers een nieuwe betekenis kregen ervoor dat eventuele tekortkomingen gering leken. Het dreunende ‘Badlands’ en het griezelige ‘Darkness on the Edge of Town’, beide uit 1978, klonken alsof ze gisteren geschreven hadden kunnen zijn. Hetzelfde geldt voor het sombere ‘American Skin (41 Shots)’, waarin saxofonist Jake Clemons zijn armen in een overgavehouding omhoog hield.

“Springsteen legde de nadruk op tekstregels als ‘In these days of evil presidentes’ (een slimme bewerking van The Clashs ‘Clampdown’) en ‘The criminal clown has stolen the throne / He steals what he can never own’ (in het ingetogen solo ‘House of a Thousand Guitars’). Hij viel ongelijkheid en corruptie aan met regels als ‘Marauders raided in the dark and brought death to my hometown’ (het marsachtige ‘Death to My Hometown’) en ‘Once I made you rich enough / Rich enough to forget my name’ (een indringend ‘Youngstown’).”

“Ondanks alle tegenslagen bereikte Springsteen uiteindelijk eenheid, hoop en spiritualiteit. Samen met Steven Van Zandt, al meer dan 50 jaar zijn creatieve partner, bracht hij ‘Two Hearts’ op een opgewekte manier ten gehore, waarin de nadruk lag op verbondenheid. Hij danste de twist en omarmde de ouderwetse soul en kameraadschap op ‘Hungry Heart’, dat uitmondde in een omhelzing met Clemons. Een wanhopige vertolking van Patti Smiths ‘Because the Night’ barstte los met een belofte van romantische kracht. Het Iers getinte ‘American Land’ bepleitte immigratie, diversiteit en optimisme. Een vastberaden ‘The Promised Land’ zette in op iets groters dan het individu.”

Bruce deelde tijdens de show een mondharmonica uit aan een achtjarige jongen die op de schouders van zijn vader zat. Wat Bruce waarschijnlijk niet wist, was dat de jongen de zoon is van advocaat Chris Parente, die Marimar Martinez had bijgestaan in een rechtszaak die het ministerie van Justitie tegen haar had aangespannen. Martinez werd op 5 oktober vorig jaar in Chicago door ICE-officieren met de auto klemgereden en vijf keer beschoten. Ze raakte zwaargewond, maar kon in het ziekenhuis worden behandeld. De overheid spande in februari een rechtszaak tegen haar aan vanwege belemmering van de rechtsorde en beschuldigde haar van het gebruik van haar auto als wapen tegen ICE. Tijdens haar verdediging wist advocaat Parente de rechters over te halen om bodycambeelden en onderlinge communicatie tussen ICE-agenten vrij te geven. Daaruit bleek niet alleen haar onschuld, maar het bewijs keerde tegen ICE en de ICE-agent die op Martinez geschoten had, werd op non-actief gezet.

Aan het einde van het concert riep Bruce herinneringen op aan zijn eerste show in Chicago, in The Quiet Knight waar ze openden voor de a-capellagroep The Persuasions (volgens Brucebase trad Bruce in dit theater met band als voorprogramma op bij vijf shows in januari 1973).

Oudere concertverslagen vind je in de Concert-sectie.